کرانیچ به چه قیمت در پی نوسازی اینتلِ میانسال و ۴۸ ساله است؟

در ماه آوریل، کمی پس از اینکه اینتل اعداد و ارقام مربوط به کارکرد مالی اش رو در اختیار سرمایه داران وال استریت و رسانه ها قرار داد، مدیر عامل این شرکت «برایان کرانیچ» به سراغ «جلسهآپدیت کار و کاسبی» رفت. جلسه ای که هر دوره پس از اعلام گزارش مالی برگزار می شه و به طور خلاصه در اینتل از اون با لفظ «BUM» یاد می شه.

افراد حاضر در جلسه، (جمعی از کارمندان اینتل) حس بدی داشتن. اینتل کمی پیش و در همون روز اعلام کرده بود که می خواد ‍۱۲ هزار نفر رو اخراج کنه. اینجور درصدی، شامل ۱۱ درصد از کل نیروی کار شرکت نامبرده می شد؛ حجمی از اخراج که تا کنون اینتل به خود ندیده بود.

جلسه ای که برگزار می شد به شکلی بود که همه اعضا در اون حضور داشتن. اینتل تا قبل از آوریل امسال و هنگام ارائه گزارش مالی، به کارمندان خود اعلام نکرده بود که اینجور رقمی از اونا قراره اخراج شن. طی این جلسه که یه ساعت به طول رسید، کارمندان مستقیما از کرانیچ سوالاتی پرسیدن. اینکه به چه دلیل بعضی از سایتا تعطیل شدن، به چه دلیل بعضی از پروژه ها کنسل شدن، و البته اینکه هدف پایانی تغییر ساختاری که در اینتل در جریانه چیه.

بعضی کارمندانی که در این جلسه حضور داشتن، گزارش میدن که بعضیا از کرانیچ پرسیده ان که به چه دلیل اون در سال گذشته یه افزایش رتبه کاری دریافت کرده و حقوقش زیاد شده، اونم در وقتی که شرکت مجبور به از دست دادن بعضیا از کارکنانشه. ایشون در جواب، به گزارش هرساله اینتل مراجعه کرد و یه خط از اونو واسه اشخاصی که این سوال رو داشتن، خواند: «اون (کرانیچ) با حقوق پایینی شروع به کار کرده و هنوزم در برابر همتایان خود حقوق پایین تری دریافت می کنه.»

کرانیچ در سال گذشته حقوقی برابر ۱۴.۶ میلیون دلار دریافت کرده بود در حالی که سال قبلش، دریافتی ایشون به ۳.۵ میلیون دلار می رسید.

یکی از کارمندان اینتل که تازگیا اخراج شده میگه: «با در نظر گرفتن اندازه دریافتی اش، میشه ادعا کرد که اون مستحق دریافت پیشرفت شغلیه ولی باید سوال دیگری رو مطرح کرد. اون کلا شخص درستی واسه مدیریت اینتله؟ این یه بحث به طور کاملً جداست.»

دگردیسی بزرگی واسه اینتل در راه س که حالا کم و بیش شروع شده و تنها کسی که رهبری اش می کنه، خود کرانیچه. اینتل، شرکتی ظاهری در دره سیلیکونیه که در گذشته، اسمش هم ردیف با انقلاب تکنولوژیک بود. اما دوره و زمونه تغییر کرده و حالا درخواست واسه کامپیوترای شخصی کمتره. اینتل هم در حال تغییر روش و دگرسویی بوده می خواد به طرف تجارت سرور و جفت و جور چیپ واسه وسایل وصل به اینترنت قدم برداره. این در حالیه که مدیر ارشد عملیاتی اش، می خواد شرکت خود رو با نیروهای جوون و با استعداد دوباره زنده کنه.

این تغییرات البته موجب گشته تا اختلاف نظرهای بسیاری میان کرانیچ و بعضی سربازان جون برکف و قدیمی اینتل پیش بیاد. الان آینده خیلی مشخصی در انتظار اینتل نیس و هرکی نظر خودشو داره. بعضی تصور می کنن که این شرکت ظاهری، شدیدا در بحرانای خود فرو رفته در حالی که یه سریای دیگه باور دارن اینتل حالا مشغول سختی دادن به خوده تا آینده ای روشن در برابر خود رقم زند.

در هر صورت، همونجوری که چندین و چند کارمند این شرکت خبر میدن، اینتل امروز، حس و حال اینتل قدیمی رو تداعی نمی کنه. یکی از کارمندان قبلی اینتل که تقریباً سه دهه در این شرکت حضور داشته میگه: «من سال هاست که زندگی شغلی ام در اینتل ریشه دوانده اما یکی دو سال گذشته، اصلا مانند گذشته نبوده. این، اینتلی نیس که من روزی کارم رو در اون شروع کردم.»

خشکاندن ریشه قدیمیا

حجم اخراجا، فقط بخشی از داستانه. کارمندان باور دارن کرانیچ از عمد آدمایی که بالاتر از ۴۰ سال سن دارن رو در دور آخر اخراجا هدف گرفته می خواد به جای اونا، افراد جوون و سرحالی رو وارد نیروی کار اینتل کنه.

با تحلیلی بر داده های مربوط به آدمایی که حکم اخراج خود رو در آمریکا از اینتل گرفتن، میشه خیلی راحت دید که ۷۹ درصد از اونا سنی بالاتر از ۴۰ سال دارن. کلا هم احتمال اخراج افراد بالای ۴۰ سال، ۲.۵ بار بیشتر بوده. هر چی سن کارمندان بیشتر باشه، احتمال اخراج اونا بیشتر هم شده.

البته این نکته رو هم باید در نظر گرفت که حدود ۶۰ درصد از نیروی کار اینتل رو آدمایی تشکیل میدن که سن شون بالای ۴۰ سال میره. به خاطر همین، اینکه اخراجا بیشتر شامل افراد سن بالا می شه، موضوعی تعجب برانگیز نیس. یکی از کارمندان اخراج شده و قدیمی میگه: «اینتل در حال بیرون کردن خیلی از نیروهای قدیمی و البته با تجربه خودشه. در کوتاه مدت، این راه حل شاید از نظر مالی اثر داشته باشه اما در دراز مدت، تصور می کنم که اینتل در حال ارتکاب یه اشتباه بزرگ باشه.»

البته همه مخالف اقدامات کرانیچ نیستن. یکی از مدیرانی که ۲۰ سال گذشته رو در اینتل بوده و امسال، شرکت نامبرده با اون وداع می کنه، میگه که اخراجای اینطوری دیرتر از موعد انجام شدن و اینتل باید مدتا پیش دست به اینجور کاری می زد.

ایشون اشاره میکنه که تعداد کارمندان شرکت نامبرده از ۱۰۰ هزار نفر در سال ۲۰۱۱ به ۱۱۲ هزار نفر در آوریل ۲۰۱۶ رسیده. این در حالیه که درآمدها، ثابت بوده و به شکل هرساله ۵۵ میلیارد دلار کسب شده. البته در این بازه، حاشیه سود کاهش پیدا کرده. با در نظر گرفتن اخراح ۱۲ هزار کارمند، اینتل تا میونه سال ۲۰۱۷ قادر به صرفه جویی مالی ۱.۴ میلیارد دلاری می شه و به خاطر این، می تونه بالاترین درآمد به ازای کارمند رو در تاریخ خود ثبت کنه.

همین شخص میگه: «نیروی کار اینتل تقریباً مسنه. واسه چرخاندن شرایط و ایجاد تغییری بزرگ، مجبور میشین اول بعضی از همون افراد رو از راه خود خارج کنین.»

اینتل در جواب، این بیانیه رو صادر کرده:

«ایجاد تغییرات و بازسازی در حال انجام، قراره نیروبخش نوآوریایی در اینتل شه که از شرکتی فعال در مورد کامپیوتر شخصی، قادر به تبدیل شدن به شرکتی فعال در مورد فضای ابری و هم اینکه اتصال میلیاردها دستگاه هوشمند به هم باشه.

تصمیمات در مورد پرسنل، فقط براساس کارایی، مهارت ها و نیاز تجارتای جدید در پیش گرفته شده. فاکتورهایی مانند سن، نژاد، ریشه ملیتی، جنسیت، وضعیت مهاجرت و بقیه فاکتورهایی اینطوری هیچ ارتباطی با قرار شده نداشتن. ما فکر میکنیم که در این دوره، به تموم کارمندانی که تصمیمات ما اونا رو تحت تاثیر قرار داده کمک کنیم.»

مورتی وارد می شه

در کنار جوون تر شدن، اینتل به سراغ فرهنگی میره که در گذشته کمتر وجود داشته: استخدام مدیرانی که در اینتل رشد نکرده ان.

به سایت اینتل برید و بخش مدیران ارشدش رو باز کنین. در این صفحه می بینین که دست کم یه سوم از مدیرانی که عکس و نامشون گفته شده، در سالای گذشته از شرکتای دیگه وارد اینتل شدن.

یکی از همین افراد، دکتر «رنداچینتالا» (Renduchintala) است که اینتل واسه آوردن اون از کوالکام به شرکت خود، هزینه ای ۲۵ میلیون دلاری پرداخت. رنداچینتالا خیلی در خارج از صنعت نیمه هادی شناخته شده نیس ولی ۱۰ سال گذشته رو در خدمت شرکت کوالکام بوده و در اونجا به پیشرفت چیپای جور واجور کمک رسونده. بیشتر کارمندان اینتل اینک باور دارن که ایشون فردی باهوش و قابل احترامه.

با این حال، انگار شرایط همیشه اینطور نبوده. یکی از کارمندان کوالکام میگه: «کافی بود از نزدیک دفتر رنداچینتالا رد بشوید تا به احتمال زیاد، صدای فریادش بر سر شخصی رو بشنوین. ایشون همیشه به شکلی خشن دیدگاه هاش رو میگفت و این موضوع اصلا باعث خجالتش نبود.»

رنداچینتالا حالا نقش نماینده اینتل رو داره در حالی که مسئولیت پیشبرد گروه های PC، موبایل و ایترنت اشیا هم با اونه. در واقع اگه بخواین چارتی از افراد مهم در اینتل داشته باشین، باید بدونین که پس از کرانیچ، اون مرد شماره دومه. نکته اینجاس که خود کرانیچ هم به سختی از اون پشتیبانی کرده و به سرمایه گذاران میگه که رنداچینتالا، مسئول بازبینی همه تکنولوژی هاییه که در اینتل پیشرفت پیدا می کنن.

«لینلی گوئنپ» (Linley Gwennap) تحلیلگر ارشد موسسه «Linley Group» در همین باره میگه: «کرانیچ تلاش داشته تا ایده های تازه و نوی خود رو وارد شرکتش کنه. این کار خیلی سخته چون که اینتل ریشه های سنتی بسیاری داره. به خاطر همین، ایشون تصمیم میگیره شخصی از بیرون شرکت رو وارد کرده و مسئولیتا و قدرت زیادی به اون بده.»

با این حال، با اینکه رنداچینتالا نقش بسیار پرقدرتی در اینتل داره اما افتادگی رو پیشه کرده. بیشتر کارمندان اقرار دارن که اصلاً اونو در مکانای عمومی شرکت نمی بینن. یکی از مدیران الان اینتل میگه که در جمع افراد رده بالای این شرکت، دیدگاه ها نسبت به اون حالتی درهم داره. ایشون مشکل رو از هزینه زیادی که اینتل صرف آوردن اون به شرکت خود کرده می دونه و میگه که همین مسئله موجب شد تا مدیران زیادی در اینتل از رقم صرف شده تعجب کنن.

رنداچینتالا در ماه مه در اینتل یه سخنرانی انجام میده و پس از اون، از کارمندان یه نظرسنجی بدون گرفتن هویت اونا (از راه اپ Blind) انجام می شه. ۹۴ نفر از ۹۵ نفری که در این نظرنسجی شرکت کردن، گفتن که آینده نگری رو لمس کردن اما روش هدف دار واسه رسیدن به اون ذکر نشده. در حالی که یه سریای دیگه گفته بودن که نه آینده نگری هست و نه روش هدف دار واسه رسیدن به اون. تنها یه نفر گفته بود که رنداچینتالا، سخنرانی عالی داشته.

شرکتی که دیگه کار اصلی اش پیشرفت چیپ کامپیوتر نیس

تموم تغییراتی که این روزا در اینتل شاهدشون هستیم، به دلیل کاهش درخواست واسه کامپیوترای شخصی و کوچکتر شدن این بازاره. اینتل در گذر سالای پیش درآمدهای کلانی از محل فروش چیپ هاش به دست می آورد اما در چند سال گذشته با این واقعیت رو به رو گشته که واسه باقی موندن در دنیای تکنولوژی نیازمند یه راه درآمدی دیگه س.

«استیسی راسگان» (Stacy Rasgon)، تحلیلگر موسسه «Bernstein» میگه: «کرانیچ می خواد در محوریت نوع کسب درآمد اینتل تغییراتی ایجاد کرده و اتکایش به PC رو تا حد ممکن کم کنه. انجام اینجور کارایی، هیچ وقت سرگرم کننده نبوده ان اما در هر صورت اجباری هستن.»

عوضش، حالا تموم بخشای اینتل تلاش می کنه تا قسمت پایگاه داده این شرکت رو پشتیبانی کنه. گروهی که درآمد خیلی بالایی داشته و حالا ۹۰ درصد بازار اینجور کالاهایی رو در اختیار داره. در سال ۲۰۱۵، گروه پایگاه داده اینتل موفق به کسب درآمدی ۱۶ میلیارد دلاری، یعنی یه سوم کل درآمدهای اینتل شد.

راسگان در همین رابطه میگه: «تصور می کنم که کار اینتل در مورد کم شدن اتکای خود به صنعت PC کار درستی انجام داده. این شرکت حالا تجهیزاتی تولید می کنه که واسه دیتاسنترها عالی هستن.»

سه ماه از وقتی که اینتل از برنامه ریزی اش واسه اخراج ۱۲ هزار نفر گفته، میگذره. کارمندان این شرکت می گن که وضعیت نا آرومی در اینتل برقراره که در همه تیما هم دیده می شه. حتی آدمایی که بیشترین کارایی رو داشتن هم نگران از دست دادن کارشون هستن و فکر می کنن قراره در بین آدمایی که «کارایی پایین» داشتن، دسته بندی شده و بعد اخراج گردند.

این موضوعیه که واسه دراز مدت بر روحیه کارمندانی که در آخر در اینتل باقی خواهند موند، تاثیر میذاره. یکی از مهندسان اینتل که ۲۸ سال گذشته رو در این شرکت مشغول بوده، میگه احساس می کنه واسه شرکتی کار می کنه که دیگه اونو نمی خواد، و با اینجور تفکری سخت میشه با شور و شوق خیلی زیاد کار کرد.

همین شخص میگه: «یه روز که وارد کافه تریا شدم، دیدم که روی بیشتر از ۷۰ درصد میز و صندلیا نوشته شده: "رزرو شده واسه نیروی جدید". اینجور اتفاقاتی، حس و حال و فشاری که کارکنان اینتل تحمل می کنن رو نمایان می سازه.»

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *