مصاحبه ایی با امیر حسین مدرس از مجری گری تا بازیگری

امیرحسین مدرس که شهریور امسال چهل و سه سالگی خود رو شروع کرده و در مورد های جور واجور تجربه داره، کلی حرف شنیدنی داره. گویندگی «قصه ظهر جمعه» بهترین بهانه س که به گفتگوی اون با جام جم نگاهی بی اندازیم.

معمولا روال اینه که مجری ها و گوینده ها تلاش می کنن کارشون رو با رادیو شروع کنن و بعد به میدون تلویزیون یا سینما می روند. این رفت و آمدها درباره شمام وجود داشت، اما دوباره به رادیو برگشتید، از این برگشت بگید.

اول بگم برخلاف چیزی که گفته می شه یا به نظر می رسد، من از سال ۶۷ ـ۶۶ کارم رو با گروه کودک و نوجوون شبکه یه سیما شروع کردم که این همکاری تا امروز ادامه داره. بعد از چهار پنج سال از شروع فعالیتم در تلویزیون بود که وارد رادیو شدم.سال ۷۱ ـ۷۰ کارم رو با برنامه «تا انتهای حضور»، به عنوان گوینده و بازیگر شروع کردم.

قبل از اون تجربه تئاتر در صحنه رو هم داشتم. کلاس های بازیگری رو گذرونده بودم. موسیقی کار کرده بودم. در تلویزیون هم می نوشتم و هم اجرا می کردم. در رادیو هم فعالیت های مختلفی انجام می دادم. هم گوینده بودم، هم سردبیر. در اداره کل نمایش های رادیویی هم به عنوان بازیگر فعالیت می کردم که هنوزم فعالیت ام ادامه داره. هرچند به دلیل دقیق شدن و فوکوس کردن بر گویندگی در رادیو ایران، شاید حجم این همکاری ها کمتر شده باشه.

جایی دستخط شما رو دیدم و با خودم گفتم آقای مدرس حتی از این میدون هم غفلت نکرده. به نظر می رسد یه نگاه همه جانبه نسبت به هنر دارین. این طور نیس؟

در همه میدون ها که نه اما وقتی بحث علاقه، زمان و استعداد ذاتی مطرح باشه، می توان تو یه موندگاری حرفه ای به این موقعیت رسید. من در مقاطع جور واجور وقتی، شاید به یه بحث هنری علاقه داشتم، اما چون زمان پرداختن به اون رو نداشتم یا این فعالیت برام اولویت نداشته، وارد اون میدون نشده ام. به طور مثال خیلی دوست دارم مجسمه سازی، گرافیک و فیلمبرداری حرفه ای رو یاد بگیرم، اما چون فرصتی ندارم، هنوز وارد اونا نشده ام. اون قدر همه میدون های هنری گسترده س که به همه اونا نمی توان پرداخت. پس، شاید همین چند شاخه ای که در اونا فعال هستم، کافی باشه!

پس از یه دوره که تقریبا می شه گفت رابطه شما با رادیو فقط محدود به «جمعه ایرونی» بود، خودتون به فکر افتادید که فعالیت رادیویی رو به طور جدی ادامه بدید؟

راستش من خودم در این مورد تصمیم نگرفتم و در طرح ساماندهی این گونه برام قرار شد که من نیروی رادیو بشم. اما از وقتی که وارد رادیو شدم و مراحل اداری رو طی کردم، دیگه خودمو نیروی رادیو می دانم و در برنامه های جور واجور فعالیت می کنم.

همون اول که به طور جدی وارد رادیو شدید، به خاطر دارم گفته بودین پیشنهاد دو سه کار در بخش گویندگی در دست داشتین، اما ترجیح شما، فعالیت در بخش برنامه های معارفی رادیو بود. به چه دلیل؟

من بیشتر اجراهایم در تلویزیون، مربوط به برنامه های به طور کامل جدی، چالشی یا معارفی، اجتماعی، فرهنگی و هنری بوده است. در میدون طنز رادیویی، من فقط برنامه جمعه ایرونی رو داشتم که اونم هفته ای یه روز پخش می شد یا به طور پراکنده، مناسبت ها و عیدهای مذهبی که کار در اونا، فضای شادی رو در اجرا می طلبید. بجز این، می توانم بگم به بحث طنز در رادیو فقط به عنوان یه تجربه گذرا نگاه کرده ام و این طور نیس که تا حالا فیلم طنز بازی نکرده باشم. حالا هم بیشتر از دو ساله دیگه در برنامه جمعه ایرونی حضور ندارم، به دلیل اون که روش و سبک کارم رو تغییر داده ام.

دیدم اگه بخوام طنز رو ادامه بدم به کارای جدیم صدمه وارد می شه. اون یه تجربه بود. خیلی هم خوب بود. خیلی هم چیز یاد گرفتم. توانایی خودمو وارد این میدون کردم که خدا رو شکر، هم مورد رضایت مردم واقع شد و هم سازندگان برنامه جمعه ایرونی از کار من راضی بودن. در ادامه دیدم از یه جا، باید اکتفا کنم به همون روشی که از قبل داشتم و اون رو پی گرفته بودم. با خودم عهد کردم دیگه کار طنز بسه و نباید اون رو ادامه بدهم. هرچند الان هم صدای من از مجموعه اون برنامه پخش می شه و تکرار چیزهاییه که من قبلا در اون برنامه خونده یا اجرا کرده بودم.

تازگیا هم گوینده برنامه قصه ظهر جمعه شده اید…

بله، من روش قصه گویی این برنامه رو از زمان مرحوم صبحی مهتدی دنبال می کردم. تغییر باهم روش انتخاب و انتخاب داستان واسه این برنامه در کنار تغییر مجری و روایتگری در اون، روشیه که می تونه به برگشت دوباره مخاطبان داستان به رادیو واسه شنیدن اون منجر شه.

در جایی گفته اید شنوندگان رادیو به دلیل وفور وسایل رابطه جمعی و سرگرم کننده کاهش پیدا کرده ان، شنوندگان قصه ظهر جمعه هم کم شده ان؟

نه، به نظرم تنها برنامه قصه ظهر جمعه نیس که کم شنونده شده، بلکه تمام برنامه های رادیویی در کشور ما کم شنونده س که دلیل اصلی اون، همون طور که اشاره کردین، گستردگی شبکه های اطلاع رسانیه که طبیعتا یاد گرفتن رادیو رو کم می کنه. این که چیجوری باید با این موضوع مواجه شد و اون رو حل کرد، سیاستگذاران رسانه ملی و رادیو جواب بدن. برنامه رادیویی قصه ظهر جمعه واسه شخص من جایگاهی خاص داره. هم به دلیل سابقه دیرپای این برنامه س که خودم جزو شنوندگان پر و پا قرصش بوده ام و هم مجریان برجسته ای که در اون فعالیت کرده ان که از اون جمله می توان به مرحوم صبحی مهتدی و حمید دلیلی، محمدرضا سرشار، مریم نشیبا و دوست من آقای طهماسبی اشاره کرد.

فکر می کنین تغییر مجری این برنامه، به افزایش شنوندگان قصه ظهر جمعه می انجامد؟

من البته به قضاوت چیزی که در سال های گذشته از این برنامه در رادیو شنیده ام، باید بگم انتخاب قصه ها و روایت هایی که قراره در این برنامه به گوش مخاطبان برسه، سهمی بسزا در جذب مخاطب داره. مطمئنا انتخاب قصه های پرتعلیق و جذاب، عامل اصلی جذب مخاطبه و در کنار اون، روش روایت و انتخاب راوی هم می تونه اثر زیادی داشته باشه. راوی و روش روایت داستان های این برنامه شرط لازم رونق این برنامه س، اما شرط کافی نیس. به نظر من باید در عین تغییر گوینده این برنامه، روال نوشتن و انتخاب قصه های برنامه رو هم عوض کرد و در وضع موجود اون تجدید نظر کرد.

لحن و بیان شما در برنامه های مذهبی و اخلاقی به طور کامل متفاوت و البته اثر میذاره. کاراکتر و لحن مجری چقدر در اجرای برنامه های مذهبی، اخلاقی یا عرفانی تعیین کننده س؟

واقعیت اون هستش که من لحن جدیدی واسه اجرای این گونه برنامه ها استفاده نکرده ام. من همین طور که الان دارم با شما صحبت می کنم، پشت میکروفن قرار آسمونی حرف می زدم. عقیده دارم وقتی کسی با موضوعات معارفی سر و کار پیدا می کنه، نمی تونه و حق نداره نقش بازی کنه. نباید خیلی کوچه بازاری صحبت کنه. فضای روحانی حاکم بر معارف ما، چه بخوایم نه نخوایم لطافت رو به لحن آدم اضافه می کنه. لحن شما وقتی نماز می خونید، همون لحن صحبت با بچتون نیس. لحن نماز خوندن شما، لحن مشخصیه. لحنی که شما دعا می کنین، لحنی که با اون به زیارت حضرت علی بن موسی الرضا مشرف می شید، با لحنی که در زندگی عادی دارین، فرق داره.

همین موضوع در برنامه های معارفی هم صدق می کنه. یعنی شما نمی تونید ریتم حرف زدن خود رو تند یا خیلی آهسته و آروم صحبت کنین. یه ریتم طبیعی، یه لحن آروم و طبیعیه که از روح مفاهیم و مسائل الهی ما ناشی شده و به خاطر همین هم به آدم آرامش می دهد. همین طور که براساس آیه قرآنی باور داریم فقط با ذکر خدا، دل ‎ها اطمینان و قرار پیدا می‎کنه، وقتی وارد موضوعات معارفی می شیم، واقعا لحن و دل آروم می گیرد. اون گاهه که می تونید مطالب رو انتقال بدین که در این صورت، کار بزرگی انجام داده اید.

بازخورد این رابطه به شما منتقل شد؟

براساس چیزی که شنیده ام، خدا رو شکر رابطه خوب بود. این البته از تفضل خداس. گوشه و کنار خیلی تعریف می کنن. هرچند تصور من اینه که اگه غیر ازم هم هرکی دیگری برنامه رو اجرا می کرد، به هر حال اون هم تحت تاثیر حال و هوای برنامه، مفاهیم و موضوعات قرار می گرفت و اینجور حس و حالی رو به مخاطبش منتقل می کرد. در همین خصوص باید بگم برنامه ها باید از استودیو و محیط بسته بیرون بیاد. این خواسته مخاطبانه. ظرف یکی دو سال گذشته هم استودیوگریزی به سیاست معاونت صدا بدل شده. علتش هم این بود که احساس شد شبکه ها برنامه رو یکنواخت اجرا کرده ان.

الان تعداد شبکه های رادیویی به ۲۲ شبکه رسیده و خواسته مردمه که رادیو تغییری در روش خود داشته باشه. از طرفی مسئولان هم به این نتیجه رسیده ان که تکرار برنامه ها، هم خسته کننده س و هم انگار به باقی موندن رادیو کمک نمی کنه. رادیو می خواهد زنده باشه و می خواهد ادامه بده و استودیو گریزی هم به همین واسطه بیان شده. البته گروهی از مردم می می گن باید ساختار برنامه عوض شه. فکر تازه بیارین نه این که جاتون رو عوض کنین.من در استودیو باشم یا در امامزاده، هیچ فرقی نمی کنه. رادیو حالت خودشو داره. ساختار برنامه باید عوض شه. بخش ها باید عوض شه و جاندارتر شه.

فکر تازه ای باید وجود داشته باشه. نه این که من دائم سوال مسابقه رو بخونم و تلفن های برنامه رو همیشه اعلام کنم و بگم که کجا هستیم. این چه حال و هوایی رو به شنونده می رساند. خود من به عنوان یه شنونده رادیو اگه گوینده ای اینجور بکنه، می گویم بسه دیگه! اینو هم به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین گوینده رادیو وقتی در استودیو باشه تمرکزش بیشتر می شه، شما نمی دونین من اونجا با چه پراکندگی و پریشونی خاطری حرف زدم. حواسم پرت بود. استرس داشتم اگه می خواهید استودیوگریزی بکنین، بکنین ولی پشتیبانی هم داشته باشین. جایی باشه که شما ضریب امنیت رو بالا ببرین. تموم امکاناتی رو که در استودیو هست با خودتون ببرین. مردمی که می آیند و از کنار ما رد می شن، روی آنتن با ما حرف می زنند و من وقتی جوابشون رو نمی دهم صداشون رو بلندتر می کنن که آقا با شما هستم. من گوینده چه هدفی برام باقی می موند.

چیکار باید کرد؟

متن ها، بخش ها و کارشناس ها رو باید عوض کرد و حرف های تکراری پیش. چون این مواردی که گفتم، از آفت های برنامه سازیه.

یعنی شما فکر می کنین برنامه های معارفی رادیو به تکرار افتاده؟

من در گفت وگویی هم درباره برنامه های معارفی رادیو و تلویزیون صحبت کردم. به طور مثال کارشناس ها از این برنامه به اون برنامه می روند. اونا همه آدم های ثابتی هستن که حرف های ثابتی دارن. سوال های ثابتی پرسیده می شه و برنامه ها چالشی نیس.

یعنی فکر می کنین بهتره برنامه ها چالشی شه؟

یکی از پیشنهادهای من اینه که برنامه های معارفی چالشی تر شه. بخشی از موضوعات رو می تونیم چالشی تر کنیم. نه این که بیاییم و حرف های تکراری بزنیم و کارشناس هامون تکراری باشن. باید از آدم های جور واجور استفاده کرد. البته من محدودیت های این گروه برنامه ها رو در کل سازمان می دانم. شورایی هست که کارشناس ها رو مشخص می کنه که فقط و فقط از صحبت های اینا استفاده شه که عقیده دارم اینم از آفت هاست.

الان خودتون فرصت می کنین با این همه مشغله که دارین، رادیو گوش کنین؟

بعضی وقتا.

کدوم شبکه ها رو بیشتر گوش می کنین؟

من رادیو پیام رو گوش می دهم، مخصوصا بخش شب ها از ساعت ۲۲ تا ۲ نیمه شب، البته نه هر شب. در بعضی شب ها پای رادیو هستم. رادیو تلاوت و بعضی برنامه های رادیو ایران رو هم دنبال می کنم.

فکر می کنین نقاط ضعف رادیو ـ مخصوصا رادیو ایران ـ کجاس و چیجوری می توان قوت ها رو تقویت کرد؟

رادیو ایران به دلیل این که تموم مردم ایران به اون گوش میدن، نام ملی داره و باید در سطح ملی کار کنه. جسارت در طرح ایده های نو تعیین کننده س، همون طور که بعضی شبکه ها از این واسه بهتر کار می کنن.

مثلا کدوم شبکه؟

به عنوان مثال شبکه جوون.

اما جوون یه شبکه اختصاصیه.

پس حالا که ما داریم واسه مردم ایران برنامه می سازیم، باید دستمون بیشتر باز باشه. اونجا ما فقط جوون رو می بینیم ولی اینجا، همه مردم رو می بینیم. پوشش و وسعت ما خیلی بیشتره.

یه سوال هم درباره بازیگری شما دارم. در بازیگری اتود خاصی رو دنبال می کنین؟

در بازیگری باید هم جهت با نقش حرکت کرد. باید اون نقش رو به باور مردم نزدیک کرد. هر نقشی مشخصاتی داره. همون طور که یه نوازنده بعد از سال ها ردیف نوازی و قطعه نوازی پنجه خودشو پیدا می کنه.

باشگاه خبرنگاران

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *